واژه بیابان (Desert) به معنای متروک یا خالی از سکنه است . در بزرگترین بیابان دنیا یعنی صحرا فقط 10% از سطح زمین را تجمعات ماسه ای می پوشاند ، در حالی که در پر ماسه ترین بیابان دنیا یعنی صحرای عربستان در حدود 30% از سطح زمین را ماسه فرا گرفته است . نواحی بیابانی (خشک) و استپهای (نیمه خشک) جهان در حدود 48 میلیون کیلومتر مربع یعنی نزدیک به یک سوم سطح خشکی ها را تشکیل می دهند . وسعت هیچیک از گروههای آب و هوایی دیگری به این حد نمی رسد . مسیر رودهای صحرایی ( که در غرب ایالات متحده به آن مسیل –Wash  می گویند ) غالباً خشک است .

هر کس از چنین نقاطی عبور کند تعدادی پل مشاهده می کند بدون اینکه رودی از زیر آنها جاری باشد . در بعضی نقاط مسیلها جاده ها را قطع می کنند . اما در هنگام بارش رگبارهای سنگین و نادر در مدت کوتاهی به قدری آب به زمین می رسد که تمام آن قادر به نفوذ نیست . چون میزان پوشش گیاهی کم و پراکنده است ، بنابراین مانعی در مقابل آب وجود ندارد و آب در مسیر دره ها به صورت سیل روان می شود . سیلهای بیابانی به سرعت به اوج خود می رسند و سریعاً فروکش می کنند . یکی از خصوصیات بیابانها آن است که اکثر رودهایی که از آنها سرچشمه می گیرند کوچک بوده و قبل از رسیدن به دریا خشک می شوند .چون سطح آب زیرزمینی معمولاً در عمق زیادی قرار دارد ، لذا رودهای بیابانی اندکی می توانند در بالای آن جاری باشند .اگرچه حضور آبهای جاری در بیابانها کم است ولی بخش اعظم فرسایش صحراها توسط همین آبهای جاری انجام می شود . مانند آب ، باد نیز ذرات ریز را به صورت معلق حمل می کند . در صورتی که ذرات درشتتر به صورت بار بستر حمل می شوند . اما حمل ذرات توسط باد نسبت به حمل آن توسط آب دو تفاوت عمده دارد . اول آنکه باد در مقایسه با آب دارای وزن مخصوص کمی است ، بنابراین نمی تواند ذرات درشت را از جا بلند کرده و حمل نماید . دوم آنکه چون باد محدود به بستر نیست ، لذا ، سبب پخش رسوبات در سطحی وسیع می گردد و آنها را تا ارتفاع زیادی در اتمسفر پراکنده می کند . بار بستر که توسط باد حمل می شود از دانه های ماسه ترکیب یافته است . ماسه حمل شده توسط باد بر اثر برخاستن و برخورد به سطح زمین حرکت می کند که به آن جهش می گویند . برخلاف ماسه ، غبار می تواند توسط باد تا ارتفاعات زیادی بالا رود . قسمت اعظم بار معلق را سیلت تشکیل می دهد . برای موثر بودن باد ، خشک بودن و پوشش گیاهی کم پشت ، دو رکن اساسی است . یکی از راههای فرسایش بادی ، بادرفتگی یعنی حمل و جابجایی ذرات آزاد توسط باد است . چشمگیرترین نتیجه بادرفتگی در بعضی نقاط ، تشکیل گودیهایی است که می توان آنها را حفره های باد کند نامید . تجمع رسوبات بادی در بسیاری از سرزمینهای خشک جهان و در امتداد بسیاری از سواحل ماسه ای از نهشته های بادی مهم به شمار می روند . نهشته های بادی از دو نوع مشخص می باشند : 1- تپه ها و پشته های ماسه ای که از بار بستر به وجود آمده اند 2- فرش گسترده ای از سیلت که به صورت بار معلق حمل شده اند .

انواع تله های ماسه ای : تلماسه های برخان ، تلماسه های عرضی ، تلماسه های طولی و تلماسه های شلجمی