گروهی از دانشمندان ژاپنی موفق شدند ردهایی از قدیمی ترین منابع آب را که مربوط به یک میلیارد سال قبل است کشف کنند. این آب که غنی از ایزوتوپ های اکسیژن است، مربوط به زمانی که منظومه شمسی هنوز جوان بوده است.
کیهان شناسان، شیمی دانان و دیرینه شناسان دانشگاه هوکایدو کشف کردند که این آب غنی از ایزوتوپ های O۱۶ ،O۱۷ و O۱۸ اکسیژن است. ترکیبات ایزوتوپ اول برای دانشمندان شناخته شده است اما ترکیب ایزوتوپ های دوم و سوم هنوز شناسایی نشده است.
این محققان به منظور بررسی و مقایسه این آب با مواد کیهانی قدیمی به تحقیق درباره مواد یک سنگ آسمانی پرداختند و با تجزیه و تحلیل ترکیبات شمیمیایی این سنگ آسمانی بسیار قدیمی موفق شدند تنها یک ماده را کشف کنند که ویژگی هایش تاکنون در سنگ های آسمانی مشاهده نشده بود.
این سنگ آسمانی که Acfer ۰۹۴ نام دارد در دسته سنگ های آسمانی اولیه ای قرار دارد که از نمونه های فسیلی منظومه شمسی در آغاز تشکیل بشمار میروند.
براساس گزارش خبرگزاری ایتالیا، این ماده از اکسیداسیون آهن، نیکل و سولفیدهایی تشکیل شده است که در این آب نیز وجود دارند. به اعتقاد این دانشمندان این ماده می تواند در تراکمات گاز و گردوغباری که منظومه شمسی در آن متولد شده است، تشکیل شده باشد. در نتیجه این آب و ماده موجود در این سنگ آسمانی می توانند هردو ترکیبی از اولین منابع اکسیژن در این منظومه باشند.

برای دیدن کل مطلب بر روی  ادامه مطلب کلیک کنید.

دانشمندان ليورپولي يک لايه جديد در نزديکي هسته کشف کردند که اين امکان را به دانشمندان ميدهد تا دماي قسمتهاي داخلي تري از گوشته را اندازه گيري کنند .دکتر کريستين توماس از بخش زمين شناسي دانشگاه گفت: ما يک لايه کشف نشده در مرزجبه – هسته پيدا کرده ايم. دانشمندان ژئوفيزيک با استفاده از اين کشف مي توانند اختلاف دماي بين جبه سنگي و هسته مايع را اندازه گيري کنند. دکتر توماس مدل ارائه شده توسط دانشگاه کاليفرنيا که به وجود يک فاز جديد در بخش هاي پاييني جبه پي بردند کامل کرد. اين لايه مي تواند به عنوان يک لايه حرارت سنج فعال عمل کند که کمترين دماي جبه را به دست آورد. اين لايه ها همچنين به محققان اين امکان را مي دهد که بتوانند نواحي سرد که در زير ليتوسفر باعث ايجاد زلزله مي شوند را شناسايي کنند .

در بین منظومه شمسی تنها زمین برای زندگی و حیات مناسب است . یکی از علل آن اندازه صحیح این سیاره است . در سیارات بزرگ نیروی جاذبه بقدری زیاد است که سبب تراکم بیش از حد اتمسفر اطراف آنها شده و در نتیجه نور خورشید که منبع حیاتی است به سطح آن نمی تابد .

از طرف دیگر درسیارات کوچکتر از زمین نیروی جاذبه به قدری کم است که اکسیژن در جو اطراف آن باقی نمی ماند .

درجه حرارت سیاره ونوس (Venus) که همسایه زمین و به خورشید نزدیک است بقدری زیاد است که آب نمی تواند در سطح آن به صورت مایع باقی بماند .